Interactie is te omschrijven als een wisselwerking. En wisselwerking staan voor wederkerige invloed. Dit zie ik als het beïnvloeden van elkaar. In mijn geval dan het beïnvloeden van publiek of je laten beïnvloeden door het publiek. Dit zou zelf ook in combinatie met elkaar kunnen. Elkaar beïnvloeden kan verschillende uitwerkingen hebben.

Zo ben ik laatst naar Club Don’t hit mama geweest in Den Haag. De dansers creëren samen met een dj een club in het theater. Het publiek mag gaan en staan waar ze maar willen al staan ze op de decor stukken waar de dansers dansen moeten. De dansers bewegen er omheen en staan in nauw contact met het publiek. Het publiek bij mijn voorstelling was groep 8 en brugklas zo ongeveer. De dansers betrokken op veel momenten het publiek in dansante vormen. Ze enthousiasmeerde het publiek om mee te doen met persoonlijke benaderingen. Sommige mensen uit het publiek kwam vanzelf meedoen omdat ze al de drive hadden uit zich zelf.

Als performer kun je verschillende reacties krijgen op je interactieve zijn tijdens het performen. Zo lees ik in een artikel uit de CJP dat acteur Sandro Lima in de voorstelling Strada. De interviewer vraagt het hem: “Veel jongeren ‘moeten’ met school naar het theater. Heb je wel eens negatieve reacties uit het publiek gekregen? Sandro antwoord: “Natuurlijk heb je kids die de lolbroek willen uithangen. En die roepen wel eens wat richting het podium. “Groot hoofd” bijvoorbeeld. Of het word heel persoonlijk en dan gaan ze ‘neger’ roepen. Dit zijn de mindere reacties. Wat Sandro graag wil bereiken met zijn spelen is dat de jeugdige (scholieren) kijkers waarvoor de voorstelling is gemaakt het gevoel krijgen ‘dat wil ik ook’. Van je hobby je beroep maken. De voorstelling Strada organiseert samen met Bekijk’t ook workshops voor scholieren met onder anderen rap, acteren, fotografie en basketbal. Vorig seizoen heeft Strada ook gespeeld en toen waren er meer dansers. Wim Wentzel van Bekijk’t zou het liefst zo veel mogelijk workshops rondom het verplichte vak CKV zien. Het is belangrijk dat de overheid de scholieren prikkelt en niet alleen maar kennis laat maken met hogere cultuur door ze naar het museum te laten gaan. Hij zegt “Als ze zich eerst interesseren in breakdans, volgt daarna misschien de interesse voor klassieke dans.”

Ik denk dat je met zulke workshops en een aansluitende voorstellingvoor scholieren veel kunt betekenen in hun ontwikkelen. Zo kunnen ze ontdekken wat ze wel en niet leuk vinden. En wat ze misschien later willen gaan worden. Of desnoods een nieuwe hobby. Als je als performer zo een workshop geeft ben je meteen interactief bezig met het toekomstige publiek en je leert ze meteen een beetje jou discipline in de kunst. Ik denk ook dat als een voorstelling zoals Strada speciaal maakt voor scholieren dat je al gerichter bezig bent met hoe gaan we ervoor zorgen dat het publiek ons begrijpt in wat wij willen vertellen. Zo word het contact tussen publiek en performers sterken in de zin van; ze zitten op één level.

Danstheater AYA maakt voorstellingen speciaal voor jongeren en jeugd. Ik kan het zelf niet mooier omschrijven dan Wies Bloemen;

“Het is simpelweg fascinerend om voor jeugd en jongeren te maken. Ze zijn volop in ontwikkeling en beweging. Ze zijn bezig met de wereld om zich heen en met de essentie van het leven. Ik maak graag voor pubers omdat zij bevragen: wie ben ik, wat ben ik, waarom is de wereld zoals hij is en wat doe ik met al die gevoelens die mij overspoelen.

Allemaal relevante zaken van het leven die ik aan de orde wil stellen. Ik wil ze graag verleiden met dans. En ik wil hen laten zien dat twijfels en kwetsbaarheid bij het leven horen, en dat deze getoond kunnen worden. Ze zijn al zo stoer. Ik wil dans inzetten ter viering van het leven, en de buik en de nieren beroeren.”

Dit voel ik samen met haar mee omdat ik vind dat je interactie tussen publiek en performers ook kunt zie als wat dragen we aan elkaar over op dat moment dat we samen zijn in een voorstelling. Voor mij als danser en maken dan voornamelijk wat wil ik aan mijn publiek mee geven? Dit is een belangrijk deel van mijn visie op dans ben ik achter gekomen zo net. Het moet in mijn composities duidelijk zijn wat ik wil vertellen. De genoemde instanties en gezelschappen richten hun voorstelling voornamelijk op de jongeren. En deze leeftijd vind ik een bijzondere tijd in een mensen leven want je ontdekt zo veel over jezelf en met een beetje hulp van buitenaf (workshops/voorstellingen) komen ze bewust of onbewust steeds een stapje verder in de richting waar ze heen willen.

- Hoe heb je informatie gezocht? (zoektermen internet, bibliotheek)

Ik ben begonnen bij Bekijk’t maar daar kon ik niet veel vinden dacht ik in eerste instantie. Dus ben ik op de site van Don’t hit mama gaan kijken. Om te kijken of er iets op stond over de interactie met het publiek. Dat kon ik ook niet echt vinden in schrijven. Dus ben ik filmpjes gaan bekijken op www.youtube.com en de dvd van Artist in residens. Daar kwam meer uit waar ik iets aan had. Toen ben ik toch nog even gaan kijken bij Bekijk’t en vond daar een voorstelling genaamd Strade en heb verschillende artikelen gelezen uit onder ander de CJP, volkskrant en de Joop van den Ende Foundation. Ik had al eerder de link www.frontaal.com opgemerk dus ging daar even op kijken. Daar stonden onder het kopje aanbod veel gezelschappen die mij interesseren en ik ben vandaar uit op de site van danstheater AYA terecht gekomen. Die mij toen weer terug bracht naar Bekijk’t want hun doen in samen werkingen een voorstelling genaamd Ideals.
- Wat heb je gevonden?

Wat ik echt gevonden heb is dat er voorstellingen worden gegeven door danstheatergezelschappen waar ook workshops voor de scholieren aan verbonden kunnen zitten. Ik kende dit nog niet! Dis is absoluut iets waar ik me in wil mengen.
- Hoe heb je geselecteerd?

Ik heb geselecteerd op wat belangrijk vond als kunstenaar in mijn visie. Ik heb hem zelfs verbreed met dit onderzoek. Zoals bepaalde uitspraken van mensen. Ik ben mezelf eraan gaan koppelen in de zin van vind ik dit ook of niet? Mezelf bevragen!
- Welke informatie sprak je aan?

De informatie sprak me aan wat hier boven staat van Wies Bloemen. Zij verwoord precies hoe ik me ook voel over maken en jongeren.

Ik vond de voorstelling een enorm succes want je ging als publiek inderdaad actief meedoen. Het hoefde niet perse maar de mogelijkheden waren er. Ook was de stijl dansen echt mijn ding. Ze deden aan popping, locking, hiphop en een beetje breakdancing. Echt urban dus. De dansers waren echt in hun emoties en dat vind ik altijd heel erg belangrijk als ik naar dans kijk. Tijdens de voorstelling maakten de dansers veel contact met het publiek en ook met de andere dansers. Zo werk het heel erg actief en speels. De beste mannelijk dansers was de kortste van het stel hij gebruikten echt zijn hele lichaam en gezicht om zichzelf te uiten met dans. Verder was hij in de dansstijlen die ik hier boven genoemd heb erg goed. Zo isoleerde hij zijn bewegingen als dit nodig was en hij bracht de swing erin als het nodig was. De beste vrouwelijke danser was ook toevallig de kleinste, zij deed veel locking en popping. Ze danste het super strak en kort in bewegingen. De expressie paste ook precies bij de verschillende stukken die ze danste. Er was een groepschoreografie die er erg uitsprong en die niet echt dans was maar meer theater in de breedste zin. Ze zeiden elke keer: “Ik ga” en daar achter zeiden ze wat ze gingen doen zoals “Ik ga nerdwalk” en dan gingen ze als een nerd bewegen over een bepaald langwerpig vlak en weer terug. Daarbij kwam een creatief improvisatie vermogen in de dansers naar boven. Ook zat er veel humor ik dit stuk omdat ze ook hele rara en gekke dingen deden.

De reacties van het publiek waren overal heel verschillend maar bij het stuk wat ik hierboven als groepschoreografie beschrijf was hij erg sterk. Maar de leukste momenten waren die wanneer het publiek achteraf een eigen feestje kon bouwen die de dansers op gang brachten. Als je wou konden we ze nadoen in dans bewegingen en er waren veel kinderen die heel graag wouden dansen. Daar zag ik het enthousiasme afspatten. Heerlijk om dat te zien. Er liepen ook kinderen tussen die echt helemaal los gingen en de dansers hun dans moves wouden laten zien.

Verder werd er ook gebruik gemaakt van video en dit dracht een extra aan de voorstelling. Het decor was goed verspreid over de ruimte. Zo hadden ze twee podia, een dj tafel, een trap en een paar witte blokken. Daar maakten ze veel gebruik van ook al zat er publiek op. Ze danste er gewoon omheen. De muziek werd live gedraaid door een dj daardoor kwam de club sfeer absoluut omhoog.

Maar uiteindelijk krijg je nooit echt een club in een theater. Ik zou wel willen weten hoe dit concept zou werken in een echte nacht club. Wat ik minder vond is dat sommige groepschoreografie niet helemaal gelijk gingen want dat haalde de sterkte er een beetje af. Sommige dansers hadden ook meer met het publiek kunnen spelen. Ze er mee bij kunnen betrekken.

Overal vond ik het een enorm geslaagde voorstelling. Op deze manier zou ik zelf ook graag theater/dans willen maken. Mijn plan is dan ook om bij Nita stage te lopen waar ik al een lijntje voor uitgelegd heb die avond.

Fragment 2: When physical movement is slowed down to such an extent that the time of its development itself seems te be enlarged as through a magnifying glass, the body itself is inevitable exposed in its concreteness.

Fragment 3: The point of theatre is, however, is a communication structure at whose heart is not the process of a feedback of information but a different ‘way of meaning what is meant’ (Benjamin’s ‘Art des Meinend) which ultimately includes death.

1.”So we lay out sixteen scores, and the mix comes when we’re in the theatre doing a technical rehearsal or previews and seeing all the elemnets at once.   , but it doesn’t have to be harmonic”

2.”Also, the meanings of a performance change with each new enactment and are constructed differently by individual spectators because of each viewer’s discrete physical, psychological, intellectual, and emotional constitution.”

3.”Semiotics is a system of knowledge that studies signs and offers explanations about how signs are used to communicate meanings.”

De voorstelling is genomineerd voor een Zwaan voor “de meest indrukwekkende dansprobuctie van 2008/2009″.
Heeft de voorstelling I-Solo-Ment van Ann van den broek deze nominatie verdient? Hier ga hier nader op in dit betoog!

Ik vind dat deze voorstelling de nominatie niet perse had hoeven krijgen omdat ik er persoonlijk niet uit mijn stoel door ben geblazen. Dat gezeul met de fotograaf lampen en het naakt had niet perse gehoeven. Het vulde voor mij niets aan in de performance.  Hoewel deze factoren misschien opzettelijk zo zijn ingezet heeft het hun doelen wellicht behaald?

Buiten deze punten vond ik de danseres erg goed in emotie wisselingen die er erg veel, plotseling en onvoorspelbaar inzaten verwerkt. De transformaties waren fenomenaal uitgevoerd en heel geloofwaardig. Het gebruik van de Rabozaal was optimaal en daarmee bedoel ik alle hoeken en gaten werden gevuld door dansers en decor. Dat vond ik het interessant maken. Het was niet de normale theatrale opstelling. Van te voren had ik gehoord dat het een autobiografisch verhaal was van Ann van den Broek zelf. Het zou gaan over haar broer die overleden was. Dat haalde ik duidelijk uit het begin. Zo merkte ik dat ze hem aan het wassen was in de eerste scene. Dit was mij meest indrukwekkende scene omdat ze hem totaal niet aanraakte maar precies wist wat er gebeurd moest worden. Er kwam ook een vraag bij mij naar boven; “Is hij al dood of is hij dood aan het gaan?” Het contact was er overduidelijk door dat ze samen bewogen maar geen aanraking hadden. En toch was er een soort contact. Daarbij kwam bij mij ook het feit kijken dat ik zelf van dichtbij zo iets heb meegemaakt en daardoor ook snellen geraakt denk te zijn door de herkenning.

De negatievere punten wegen voor mij minder zwaar dan de positieve punten. Daarmee bedoel ik dat ik vind dat I-Solo-Ment van Ann van den broek absoluut een Zwaan nominatie verdient heeft voor “de meest indrikwekkende dansprobuctie van 2008/2009″.